معنای زیبایی در یونان باستان

شبکه اطلاع رسانی پزشک آن لاین [ پرتال اطلاع رساني ]آدرس وب سایت : www.pezeshkonline.ir

واژه کلاسیک یونانی که در زبان فارسی به زیبایی یا زیبا و در زبان انگلیسی نیز به «Beauty» یا «Beautiful» ترجمه شده است، کلمه «کالوس» kallos است که صفت آن نیز kalos است. با این حال، کالوس ممکن است در فارسی به عنوان «خوب» یا «با کیفیت خوب» و در انگلیسی نیز به عنوان «Good» یا «Of Fine Quality» نیز ترجمه شود. بنابراین معانی وسیع تری نسبت به زیبایی جسمی یا مادی دارد. به همین ترتیب، کالوس در ابتدا به معنای کلمه انگلیسی «Beauty» نبود و در وهله اول و مهمتر از همه برای انسان ها اعمال می شد و مفاهیم شهوانی را تلقین می کرد.

زیبایی در یونان باستان

کلمه یونانی Koine که برای اشاره به زیبایی استفاده می شد، hōraios بود؛ این کلمه صفتی است که از لحاظ اخلاقی از کلمه hōra به معنی «ساعت» می آید. بنابراین در کوین یونانی، زیبایی به معنای «در زمان مناسب خود» تعریف می شد. بدین ترتیب، یک میوه رسیده (به وقت مناسب خود) زیبا به نظر می رسید، در حالی که یک زن جوان که سعی داشت پیرتر به نظر برسد و یا زن پیری که تلاش می کرد جوان تر به نظر برسد، به عنوان زیبا و مفهوم زیبایی تلقی نمی شدند.

زیبایی از دیدگاه مکتب فیثاغورس

نخستین تئوری زیبایی غربی را می توان در آثار فیلسوفان اولیه یونان از دوره قبل از سقراطی، مانند فیثاغورس پیدا کرد. مکتب فیثاغورس نیز ارتباط مستقیمی میان ریاضیات و زیبایی پیدا کرد. آن ها همچنین خاطرنشان کردند که اشیاء متناسب با نسبت طلایی (Golden Ratio) جذاب تر به نظر می رسند. معماری یونان باستان نیز مبتنی بر دیدگاه تقارن و نسبت است.

زیبایی از دیدگاه افلاطون

افلاطون زیبایی را مفهومی (یا ایده ای) بالاتر از همه مفاهیم دیگر در نظر می گرفت. ارسطو نیز با استدلالی مبنی بر اینکه «فضیلت و برتری به زیبایی ها می پیوندند»، رابطه ای را میان زیبایی و فضیلت کشف کرد.
فلسفه و مجسمه های کلاسیک زن و مرد که مطابق با اصول فیلسوفان یونان از زیبایی های ایده آل انسانی ساخته شده‎ بودند، در اروپای رنسانس مجددا کشف شدند و این امر در نهایت منجر به اتخاذ معنایی مجدد برای «ایده آل کلاسیک» شد و بدین ترتیب، مفهوم هرآنچه که به این ایده مرتبط بود، به معنای واقعی تغییر پیدا کرد. از نظر زیبایی زنانه، زنی که ظاهر آن با این اصول مطابقت داشته باشد، هنوز هم «زیبای کلاسیک» خوانده می شود یا گفته می شود دارای «زیبایی کلاسیک» است.

زیبایی زن در تمدن غربی

زیبایی زن در تمدن غربی به عنوان مثال در تندیس مرمری و بی سر نیکه ساموتراس (Winged Victory of Samothrace) تعریف می شود. علاوه بر این پایه های بنا شده توسط هنرمندان یونانی و رومی استاندارد زیبایی مرد را نیز تعریف کرده اند.

معیار زیبایی شناسی دوره گوتیک

در دوره گوتیک، معیار زیبایی شناسی کلاسیک را به عنوان موضوعی «معصیت آمیز» در نظر گرفته و آن را رد کردند. پس از آن، اندیشمندان رنسانس و اومانیست این دیدگاه را مردود اعلام کرده و زیبایی را محصول نظم عقلانی و نسبت های هماهنگ تعریف کردند. هنرمندان و معماران دوره رنسانس (مانند جورجیو واساری)، دوره گوتیک را به عنوان دوره ای غیرمنطقی و وحشیانه در نظر گرفتند و به شدت از آن انتقاد کردند. دیدگاه هنر گوتیک تا قرن نوزدهم و تا عصر رومانتیسم ادامه داشت.