
گردن ما از مهره هایی تشکیل شده است که از جمجمه تا قسمت بالاتنه ادامه دارد. استخوان ها، رباط ها و عضلات گردن از سر حمایت می کنند و اجازه حرکت می دهند. به بافت بین استخوان های گردن، دیسک بین مهره ای گفته می شود. دیسک ها از یک بخش مرکزی نرم و ژله ای مانند و یک پوشش بیرونی که حلقه محکم اما انعطاف پذیر مانند لاستیک است، تشکیل شده است.

زمانی که پوسته خارجی دیسک (آنولوس فیبروزوس) ضعیف شود، دیسک به طرف کانال مهره ای برجسته می شود و بالجینگ دیسک گردن رخ می دهد. درمان این عارضه می تواند کوتاه مدت یا بلندمدت باشد که در هر دو حالت هدف درمان بر کاهش فشار وارده بر کانال نخاعی و تسکین درد متمرکز است. بیش از 85% از مبتلایان به بیرون زدگی دیسک گردن، با انجام درمان های محافظه کارانه به بهبود قابل ملاحظه ای دست می یابند.
در اکثر موارد، بیرون زدگی دیسک گردن خود به خود و بدون آنکه دلیل آن مشخص شود، اتفاق می افتد. معمولاً بیرون زدگی دیسک در افراد 20 تا 40 ساله رخ داده و می تواند ناشی از ضربه باشد، البته در موارد بسیاری این مشکل بدون وارد آمدن آسیب خاصی به گردن اتفاق می افتد. علل بیرون زدگی دیسک گردن را می توان به دو دسته تقسیم کرد:
برای مطالعه بیشتر بخوانید: علائم دیسک گردن
بسته به اندازه فتق یا هرنیشن و موقعیت آن در دیسک، علائم می توانند بسیار متفاوت باشند. اگر دیسک بیرون زده، عصبی را تحت فشار ندهد ممکن است بیمار درد جزئی در گردن داشته باشد و یا حتی بدون درد باشد. علائم شایع فتق و بیرون زدگی دیسک کمر عبارت اند از:
برای مطالعه بیشتر بخوانید: علائم پارگی دیسک کمر
مراحل بیرون زدگی دیسک گردن شامل موارد زیر است:

تشخیص فتق دیسک با معاینه فیزیکی کامل گردن و بازوها آغاز می شود. پزشک شما را از نظر انعطاف پذیری، دامنه حرکتی و علائمی که نشان می دهید بررسی می کند تا تعیین کند که ریشه های عصبی یا نخاع شما تحت تأثیر فتق دیسک قرار گرفته است یا نه. همچنین احتمالاً یک یا چند آزمایش پاراکلینیکی خواهد نوشت. این موارد شامل رادیوگرافی، اسکن توموگرافی کامپیوتری (اسکن CAT یا سی تی اسکن) و ام آر آی (MRI) است. پزشک شما ممکن است الکترومیوگرام (EMG) را هم برای بررسی وضعیت اعصاب آسیب دیده توصیه کند.
برای مطالعه بیشتر بخوانید: دیسک گردن مهره 5 و 6
هنگامی که علائم ظاهر می شوند، بیمار باید استراحت کرده و داروهای مسکن مصرف کند. معمولاً داروهای ضدالتهاب تجویز شده توسط پزشک نیز بسیار مؤثر هستند. در ادامه به سایر درمان های غیرجراحی اشاره خواهیم کرد:
در این روش عموماً بر تکنیک های ایزومتریک، افزایش دامنه حرکتی و تراکشن تأکید می شود. فیزیوتراپی شامل یکسری تمرینات کششی و قدرتی است که باعث تقویت عضلات پشتیبان گردن می شوند. این روش درمان در بسیاری از موارد شامل تراکشن نیز می شود، که استرس موجود در گردن را به آرامی و برای مدت کوتاهی تسکین می دهد.
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، اغلب می توانند به تسکین دردهای حاد کمک کنند. در برخی موارد که علائم شدیدتر هستند، پزشک ممکن است استروئیدهای خوراکی مانند پردنیزون را تجویز کند. داروهای مخدر تجویزی نیز در صورت نیاز و معمولاً برای مدت کوتاه، برای کنترل درد مورد استفاده قرار می گیرند. علاوه بر درمان دارویی، تزریق اپیدورال استروئید و مسدودکننده های ریشه عصبی می توانند هم برای کمک به تشخیص منبع درد و هم برای کاهش علائم به کار روند. اگر قرار باشد این روش درمانی انتخاب شود، آگاهی از مدت زمان تاثیر تزریق اپیدورال می تواند به بیمار کمک کند تا انتظار واقع بینانه تری از نتیجه درمان داشته باشد.
غالباً اگر بیمار به انجام درمان های محافظه کارانه در یک دوره متوالی پاسخ ندهد یا دچار یک نقص عصبی پیشرونده باشد، انجام جراحی توصیه می شود. در این شرایط، جراح باید تصمیم بگیرد که از جلوی ستون فقرات یا از پشت آن به دیسک دسترسی پیدا کند.
نسخه اصلی مطلب بالجینگ دیسک گردن چیست و چگونه درمان میشود؟ را در سایت دکتر سلمان فلاح بخوانید.
اندولیفت غبغب چیست؟ هزینه، مزایا، ماندگاری + عکس قبل و بعددکتر اکبر مزروعی [ پوست ، مو و زیبایی ]
















