
گردن ما از مهره هایی تشکیل شده است که از جمجمه تا قسمت بالاتنه ادامه دارد. استخوان ها، رباط ها و عضلات گردن از سر حمایت می کنند و اجازه حرکت می دهند. به بافت بین استخوان های گردن، دیسک بین مهره ای گفته می شود. دیسک ها از یک بخش مرکزی نرم و ژله ای مانند و یک پوشش بیرونی که حلقه محکم اما انعطاف پذیر مانند لاستیک است، تشکیل شده است.

زمانی که پوسته خارجی دیسک (آنولوس فیبروزوس) ضعیف شود، دیسک به طرف کانال مهره ای برجسته می شود و بالجینگ دیسک گردن رخ می دهد. درمان این عارضه می تواند کوتاه مدت یا بلندمدت باشد که در هر دو حالت هدف درمان بر کاهش فشار وارده بر کانال نخاعی و تسکین درد متمرکز است. بیش از 85% از مبتلایان به بیرون زدگی دیسک گردن، با انجام درمان های محافظه کارانه به بهبود قابل ملاحظه ای دست می یابند.
در اکثر موارد، بیرون زدگی دیسک گردن خود به خود و بدون آنکه دلیل آن مشخص شود، اتفاق می افتد. معمولاً بیرون زدگی دیسک در افراد 20 تا 40 ساله رخ داده و می تواند ناشی از ضربه باشد، البته در موارد بسیاری این مشکل بدون وارد آمدن آسیب خاصی به گردن اتفاق می افتد. علل بیرون زدگی دیسک گردن را می توان به دو دسته تقسیم کرد:
برای مطالعه بیشتر بخوانید: علائم دیسک گردن
بسته به اندازه فتق یا هرنیشن و موقعیت آن در دیسک، علائم می توانند بسیار متفاوت باشند. اگر دیسک بیرون زده، عصبی را تحت فشار ندهد ممکن است بیمار درد جزئی در گردن داشته باشد و یا حتی بدون درد باشد. علائم شایع فتق و بیرون زدگی دیسک کمر عبارت اند از:
برای مطالعه بیشتر بخوانید: علائم پارگی دیسک کمر
مراحل بیرون زدگی دیسک گردن شامل موارد زیر است:

تشخیص فتق دیسک با معاینه فیزیکی کامل گردن و بازوها آغاز می شود. پزشک شما را از نظر انعطاف پذیری، دامنه حرکتی و علائمی که نشان می دهید بررسی می کند تا تعیین کند که ریشه های عصبی یا نخاع شما تحت تأثیر فتق دیسک قرار گرفته است یا نه. همچنین احتمالاً یک یا چند آزمایش پاراکلینیکی خواهد نوشت. این موارد شامل رادیوگرافی، اسکن توموگرافی کامپیوتری (اسکن CAT یا سی تی اسکن) و ام آر آی (MRI) است. پزشک شما ممکن است الکترومیوگرام (EMG) را هم برای بررسی وضعیت اعصاب آسیب دیده توصیه کند.
برای مطالعه بیشتر بخوانید: دیسک گردن مهره 5 و 6
هنگامی که علائم ظاهر می شوند، بیمار باید استراحت کرده و داروهای مسکن مصرف کند. معمولاً داروهای ضدالتهاب تجویز شده توسط پزشک نیز بسیار مؤثر هستند. در ادامه به سایر درمان های غیرجراحی اشاره خواهیم کرد:
در این روش عموماً بر تکنیک های ایزومتریک، افزایش دامنه حرکتی و تراکشن تأکید می شود. فیزیوتراپی شامل یکسری تمرینات کششی و قدرتی است که باعث تقویت عضلات پشتیبان گردن می شوند. این روش درمان در بسیاری از موارد شامل تراکشن نیز می شود، که استرس موجود در گردن را به آرامی و برای مدت کوتاهی تسکین می دهد.
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، اغلب می توانند دردهای حاد را تسکین دهند. همچنین گاهی اوقات برای کنترل علائم شدید، استروئیدهای خوراکی (پردنیزون) تجویز می شوند. از داروهای مخدر تجویزی نیز، به مدت محدود، برای تسکین درد استفاده می شود. از تزریق اپیدورال استروئید و مسدود کننده های ریشه عصبی هم در مرحله تشخیص و هم در مرحله درمان استفاده می شود.
غالباً اگر بیمار به انجام درمان های محافظه کارانه در یک دوره متوالی پاسخ ندهد یا دچار یک نقص عصبی پیشرونده باشد، انجام جراحی توصیه می شود. در این شرایط، جراح باید تصمیم بگیرد که از جلوی ستون فقرات یا از پشت آن به دیسک دسترسی پیدا کند.
نسخه اصلی مطلب بالجینگ دیسک گردن چیست و چگونه درمان میشود؟ را در سایت دکتر سلمان فلاح بخوانید.
کاشت ابرو به روش FIT چیست و چگونه انجام می شود؟دکتر سهیلا طاهری [ متخصص پوست و مو ]
















