کنترل و پیگیری عوارض چشمی دیابت

شبکه اطلاع رسانی پزشک آن لاین [ پرتال اطلاع رساني ]آدرس وب سایت : www.pezeshkonline.ir

- کنترل و پیگیری عوارض چشمی دیابت

همانطور که گفته شد دیابت یک بیماری عروقی است و در صورت عدم کنترل بيماري ، عروق ریز ته چشم ( عروق شبکیه كه عضو مخصوص درک حس بینائی است ) را درگیر میسازد و باعث اختلال دید و در موارد شدید باعث کوری میشود. ( بطوریکه شایعترین علت کوری در آمریکا بیماری دیابت بوده است )
اگرچه شدت عوارض عروقی ایجاد شده در اثر دیابت به مدت زمان ابتلا به دیابت دارد ولی در بیشتر بیماران مبتلا به دیابت نوع دوم در هنگام کشف بیماری هم این عوارضبه درجاتي مشاهده میشود بنابراین در بیماران دیابتی نوع دوم زمانی که بیماری تشخیص داده شد ته چشم هم باید بررسی شود و در صورت ابتلا اقدام لازم درمانی صورت گیرد.

در بیماران دیابت نوع اول نیز معاینه ته چشم لازم است ولی در ابتدای بیماری معمولاً این عوراض مشاهده نمیشود و میتوان معاینه ته چشم را به چند ماه پس از تشخیص بیماری دیابت موکول کرد.
عوارض چشمی ایجاد شده در بیماران دیابتی نوع اول معمولاً سریعتر و شدیدتر از بیماران دیابتی نوع دوم است. به هرحال هر بیمار دیابتی بایستی هر سال از لحاظ ته چشم و شبکیه معاینه و بررسی شود که اینکار توسط متخصص چشم مربوطه انجام و نتیجه گزارش میشود همراه بودن فشارخون بالا و عوارض کلیوی ناشی از دیابت، عوارض چشمی دیابت را افزایش خواهد داد.

- کنترل و پیگیری عوارض عروقی کلیه در بیماری دیابت

عوارض کلیوی بیماری دیابت نیز یکی دیگر از عوارض عروق کوچک کلیه ها است. بطوریکه شایعترین علت نارسایی کلیه در آمریکا بیماری دیابت است.
همچنین در بیماران دیابتی نوع اول مهمترین عارضه عروق کوچک عوارض عروق کلیه است برای کنترل عوارض عروقی میتوان در مراحل اولیه ایجاد عوارض با بررسی و اندازهگیری میزان آلبومین های ریز ( میکرو آلبومین ) موجود در ادرار به شروع این عارضه آگاهی پیدا کرد و قبل از اینکه میزان آسیب بر کلیهها افزایش یابد روند بیماری زائی آن را کنترل کرد.

در صورتی که با آزمایش سالانه وجود میکروآلبومین در ادرار اثبات شود با تغییر رژیم غذایی و کاهش مصرف مواد پروتئینی و تجویز داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین و یا داروهای مسدودکننده و گیرندههای آنژیوتاستین ( همان داروهای مورد مصرف در افزایش فشارخون، انالاپریل و لوزارتان ) به کاهش و جلوگیری از دفع پروتئین و آلبومینهای ریز از راه ادرار جلوگیری نموده و از تخریب عروق و واحدهای ساختمانی کلیه جلوگیری به عمل آورد.