درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی یکی از روش های مؤثر برای کاهش درد، کم کردن فشار روی اعصاب و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به این عارضه است. تنگی کانال نخاعی زمانی رخ می دهد که فضای عبور نخاع و ریشه های عصبی در ستون فقرات باریک تر شده و در نتیجه به اعصاب فشار وارد شود. این وضعیت می تواند با علائمی مانند درد کمر، انتشار درد به پاها، بی حسی، گزگز یا ضعف عضلانی همراه باشد.

در کلینیک درد دکتر نقره کار، رویکرد درمانی بر پایه روش های کم تهاجمی و غیرجراحی است تا بدون نیاز به عمل باز، التهاب کاهش یابد، فشار عصبی کنترل شود و بیمار بتواند با حداقل دوره نقاهت به زندگی عادی بازگردد. درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی بر اساس شرایط اختصاصی هر بیمار ارائه می شود و جراحی باز تنگی کانال نخاعی معمولاً تنها برای افرادی توصیه می شود که از درمان های محافظه کارانه و کم تهاجمی خسته شده اند و هنوز از دردهای ناتوان کننده رنج می برند.

آیا درمان قطعی تنگی کانال نخاعی امکانپذیر است؟

در بسیاری از موارد، درمان قطعی تنگی کانال نخاعی بدون جراحی وجود ندارد، زیرا این مشکل معمولاً ناشی از تغییرات ساختاری در ستون فقرات است که با افزایش سن یا فرسایش طبیعی مهره ها و دیسک ها ایجاد می شود. روش های غیرجراحی مانند فیزیوتراپی، تزریق اپیدورال، رادیوفرکوئنسی، اصلاح سبک زندگی و داروهای ضدالتهاب می توانند علائم را کنترل کرده، درد را کاهش دهند و عملکرد حرکتی را بهبود بخشند، اما تغییر ساختاری و تنگی کانال به طور کامل برطرف نمی شود.

در موارد شدید که علائم تنگی کانال نخاع گردن و کمر پیشرفت می کنند یا فعالیت های روزمره را مختل می کنند، جراحی باز یا روش های مداخله ای کم تهاجمی ممکن است تنها راه درمان قطعی باشد. بنابراین هدف اصلی درمان غیرجراحی، کاهش درد، بهبود کیفیت زندگی و به تأخیر انداختن نیاز به جراحی است.

عوامل خطر تنگی کانال نخاعی

۱- افزایش سن:

اصولاً با افزایش سن افراد دچار تنگی کانال نخاعی می شوند؛ زیرا مفصلهای پشت ستون مهره ها که فاست facet نامیده می شوند دچار ساییدگی و در نتیجه خارج شدن از شکل طبیعی و در واقع دچار بزرگ شدن فاست ها می شوند. با افزایش سن عضلات ما تحلیل می روند، لیگامان های ما شل می شوند و در نتیجه به فاست ها فشار بیشتری می آید و ناپایدار و لق می شوند. فاست ها برای جبران این فشار و ایجاد پایداری در ستون مهره ها و جلوگیری از لق شدن ستون فقرات مجبورند سطح تماس خود را زیاد کنند؛ یعنی مجبورند بزرگتر شوند تا بتوانند فشار وزن ما را تحمل کنند و همین باعث تنگی کانال نخاعی می شود.

۲- ژنتیک:

در عده ای از افراد قطر کانال نخاعی کوچکتر از افراد عادی جامعه است.

۳- شغل های سنگین:

قاعدتاً کسانی که شغل هایی دارند که کمر آنها هنگام کار به مقدار زیاد و به تعداد زیاد حرکت می کند، مثل شغل هایی که مستلزم خم شدن به طرف چرخیدن می باشد.

۴- بیمارهای مادرزادی:

بیماری هایی مانند آکندروپلازی ها. این افراد دچار کوتاهی دست و پا هستند و سر بزرگی دارند و مستعد تنگی کانال نخاعی هستند؛ زیرا کانال نخاعی آنها قطر کمی دارد.

5-بیماری های روماتیسمی:

بیماری هایی مانند آرتریت روماتوئید و اسپوندیلیت آنکیلوزان باعث می شوند که فرد مستعد تنگی کانال نخاعی بشود؛ زیرا در این بیماری ها مفاصل ستون مهره ها یا فاست دچار التهاب می شوند و همین التهاب باعث افزایش رشد آنها می شود.

انواع تنگی کانال نخاعی

تنگی کانال نخاعی را به انواع مختلفی تقسیم کرده اند، از لحاظ محل، تنگی کانال نخاعی را به سه دسته تقسیم می کنند.

1. نوع مرکزی
2. نوع محیطی
3. نوع تنگی سوراخ بین مهره ای

هم از لحاظ بالینی و هم از لحاظ ام آر آی، هر کدام از این سه نوع تنگی علائم متفاوتی دارند؛ اما در بیماران پیشرفته معمولاً هر سه قسمت تنگ می شوند. بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاعی مرکزی معمولاً به صورت لنگش متناوب مراجعه می کنند یعنی بیمار بعد از مدتی ایستادن یا راه رفتن دچار خستگی پاها می شود و عملاً نمی تواند به راه رفتن ادامه دهد و مجبور است چند دقیقه استراحت کند سپس به راه رفتن خود ادامه دهد. بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاعی محیطی علائم درد ریشه عصبی و هم درجاتی از لنگش متناوب را نشان می دهند. بیماران مبتلا به تنگی نوع سوم یعنی تنگی سوراخ عصبی که در آنها فقط سوراخ عصبی تنگ می شود به صورت درد شدید تیر کشنده در اندام تحتانی است که علائم آنها شبیه علائم بیرون زدگی دیسک گردن و کمر است و لنگش متناوب معمولاً ندارند.

تشخیص تنگی کانال نخاع

اولین راه تشخیص تنگی کانال نخاعی، گرفتن شرح حال از بیمار است. اینگونه بیماران معمولاً علائم لنگش متناوب دارند؛ یعنی بیمار پس از مدتی راه رفتن دچار خستگی گزگز و خواب رفتگی و درد در اندام های تحتانی و کمر می شود. پس از چند دقیقه نشستن و استراحت کردن بهبود پیدا می کند و سپس به مسیر خود ادامه می دهد. مهمترین راه تشخیص تنگی کانال نخاعی انجام ام آر آی است و سپس ام نوار عصبی و عضلانی یا EMG که درگیری مزمن ریشه های عصبی را نشان می دهد.

مزایای درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی

درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی برای بسیاری از بیماران یک گزینه ایمن و مؤثر محسوب می شود، به ویژه در مواردی که شدت تنگی متوسط است یا بیمار تمایلی به انجام جراحی باز ندارد. این روش ها با تمرکز بر کاهش التهاب، کنترل درد و بهبود عملکرد حرکتی، می توانند کیفیت زندگی را به شکل قابل توجهی ارتقا دهند. مزایای این روش عبارتند از:

• عدم نیاز به بیهوشی و برش جراحی: روش های غیرجراحی کم تهاجمی هستند و بدون ایجاد برش یا بیهوشی عمومی انجام می شوند؛ بنابراین خطرات مرتبط با جراحی کاهش می یابد.
• دوره نقاهت کوتاه تر: بیماران معمولاً پس از درمان های غیرجراحی می توانند سریع تر به فعالیت های روزمره بازگردند و نیاز به بستری طولانی مدت ندارند.
• کاهش ریسک عوارض جدی: در مقایسه با جراحی باز ستون فقرات، احتمال بروز عوارضی مانند عفونت، خونریزی شدید یا آسیب گسترده بافتی کمتر است.
• امکان تکرار درمان در صورت نیاز: روش هایی مانند تزریق اپیدورال یا رادیوفرکوئنسی در صورت بازگشت علائم قابل تکرار هستند و می توان آن ها را متناسب با وضعیت بیمار تنظیم کرد.
• حفظ ساختار طبیعی ستون فقرات: در درمان های غیرجراحی، ساختار مهره ها و بافت های اطراف دست نخورده باقی می ماند و از تغییرات دائمی در آناتومی ستون فقرات جلوگیری می شود.
• مناسب برای بیماران پرخطر: افرادی که به دلیل سن بالا یا بیماری های زمینه ای (مانند مشکلات قلبی یا دیابت) گزینه مناسبی برای جراحی نیستند، می توانند از روش های غیرجراحی بهره مند شوند.
• بهبود تدریجی و کنترل پایدار درد: با ترکیب درمان های مداخله ای، فیزیوتراپی و اصلاح سبک زندگی، می توان درد را به صورت پایدار کنترل کرده و عملکرد حرکتی را بهبود بخشید.

در مجموع، درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی رویکردی ایمن و هدفمند است که در بسیاری از بیماران می تواند جایگزین مناسبی برای جراحی باشد یا انجام آن را به تعویق بیندازد.

روش های درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی

روش های درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی با هدف کاهش درد، کم کردن التهاب، بهبود عملکرد حرکتی و افزایش کیفیت زندگی بیمار انجام می شوند. این روش ها معمولاً باعث برطرف شدن کامل تنگی ساختاری کانال نمی شوند، اما در بسیاری از بیماران می توانند علائم را به طور قابل توجهی کنترل کرده و نیاز به جراحی را به تعویق بیندازند یا برطرف کنند.

ورزش درمانی

ورزش برای تنگی کانال نخاعی یکی از مؤثرترین روش های درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی است. تمرینات تخصصی با تقویت عضلات اطراف ستون فقرات (به ویژه عضلات مرکزی بدن)، باعث افزایش ثبات مهره ها و کاهش فشار روی اعصاب می شوند.

• تمرینات کششی برای کاهش خشکی و افزایش انعطاف پذیری
• تمرینات تقویتی برای عضلات شکم و کمر
• یوگا و حرکات اصلاحی برای بهبود تعادل و جریان خون

ورزش باید تحت نظر متخصص و متناسب با شرایط بیمار طراحی شود تا از تشدید علائم جلوگیری شود.

استفاده از بریس، گردنبند یا کمربند طبی

در مواردی که تنگی کانال نخاعی در گردن یا کمر وجود دارد، استفاده از وسایل حمایتی می تواند به تثبیت ستون فقرات کمک کند. این وسایل با محدود کردن حرکات دردناک، فشار روی کانال نخاعی را کاهش داده و به اعصاب فرصت ترمیم می دهند. البته استفاده طولانی مدت باید با نظر پزشک باشد تا موجب ضعف عضلانی نشود.

فیزیوتراپی تخصصی

فیزیوتراپی ترکیبی از درمان های غیرفعال و فعال است:

• درمان های غیرفعال: کمپرس سرد و گرم، اولتراسوند، تحریک الکتریکی (TENS)، لیزرتراپی و ماساژ درمانی برای کاهش التهاب و درد
• درمان های فعال: تمرینات اصلاحی، کششی و تقویتی جهت پایدارسازی ستون فقرات و افزایش استقامت عضلات

فیزیوتراپی نقش مهمی در بازگرداندن دامنه حرکتی طبیعی و جلوگیری از پیشرفت علائم دارد.

اصلاح وضعیت بدنی (Posture Correction)

برخی بیماران متوجه می شوند که خم شدن رو به جلو هنگام راه رفتن باعث کاهش درد می شود؛ زیرا در این وضعیت فضای کانال نخاعی کمی بازتر می شود. آموزش صحیح نشستن، ایستادن، خوابیدن و بلند کردن اجسام می تواند فشار وارد بر اعصاب را کاهش دهد و از تشدید علائم جلوگیری کند.

دارودرمانی

در مواردی که التهاب عامل اصلی فشار عصبی باشد، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن می توانند به کاهش ورم و درمان تنگی کانال نخاعی گردن و کمر کمک کنند. در برخی بیماران، داروهای شل کننده عضلات یا داروهای کنترل دردهای عصبی نیز تجویز می شود. مصرف دارو باید تحت نظر پزشک باشد.

استراحت هدفمند

استراحت کوتاه مدت در دوره های تشدید درد می تواند مفید باشد، اما بی تحرکی طولانی توصیه نمی شود. بازگشت تدریجی به فعالیت و انجام تمرین های هوازی سبک مانند دوچرخه سواری یا پیاده روی کنترل شده به بهبود گردش خون و کاهش خشکی عضلات کمک می کند.

کشش ستون فقرات (ترکشن)

ترکشن با ایجاد کشش ملایم در ستون فقرات، ممکن است به طور موقت فشار روی ریشه های عصبی را کاهش دهد. با این حال، تأثیر آن در همه بیماران یکسان نیست و معمولاً به عنوان درمان مکمل استفاده می شود.

تزریق اپیدورال

تزریق استروئید اپیدورال اطراف اعصاب، یکی از روش های مؤثر در کاهش دردهای شدید منتشرشونده به پا یا دست است. این روش کم تهاجمی می تواند التهاب اطراف عصب را کاهش داده و تسکین قابل توجهی ایجاد کند، به ویژه در مواردی که درد حاد و مقاوم به درمان های ساده وجود دارد.

طب سوزنی

طب سوزنی با تحریک نقاط خاصی از بدن می تواند در کاهش درد و بهبود عملکرد برخی بیماران مؤثر باشد. این روش بیشتر به عنوان درمان مکمل برای کنترل درد استفاده می شود.

درمان های دستی و کایروپراکتیک

درمان های دستی با هدف بهبود هم راستایی مفاصل و کاهش محدودیت حرکتی انجام می شوند. این روش ها می توانند اسپاسم عضلانی را کاهش داده و حرکت طبیعی ستون فقرات را بهبود دهند. انجام این درمان ها باید توسط متخصص آموزش دیده صورت گیرد.

ماساژ درمانی

ماساژ با شل کردن عضلات منقبض اطراف ستون فقرات، کاهش اسپاسم و بهبود گردش خون، می تواند فشار غیرمستقیم بر اعصاب را کم کرده و درد را تسکین دهد. این روش معمولاً به عنوان درمان کمکی در کنار سایر روش های غیرجراحی استفاده می شود.

درمان های گیاهی و مکمل های ضدالتهاب

برخی ترکیبات گیاهی دارای خواص ضدالتهابی هستند و ممکن است در کاهش دردهای خفیف تا متوسط مؤثر باشند، از جمله:

• زردچوبه (کورکومین) با اثر ضدالتهابی طبیعی
• زنجبیل برای کاهش التهاب و درد عضلانی
• امگا ۳ برای کمک به کاهش التهاب عمومی بدن

مصرف این مکمل ها باید تحت نظر پزشک انجام شود، زیرا ممکن است با داروهای دیگر تداخل داشته باشند.

کنترل وزن

اضافه وزن باعث افزایش فشار بر ستون فقرات کمری می شود. کاهش وزن اصولی می تواند فشار مکانیکی روی مهره ها و اعصاب را کم کرده و شدت علائم را کاهش دهد.

اصلاح سبک زندگی

• پرهیز از نشستن یا ایستادن طولانی مدت
• استفاده از صندلی و تشک مناسب
• خودداری از بلند کردن اجسام سنگین به روش نادرست

این اصلاحات ساده می توانند از پیشرفت علائم جلوگیری کنند.

در مجموع، درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی معمولاً ترکیبی از چند روش است و انتخاب بهترین برنامه درمانی باید بر اساس شدت تنگی، علائم بیمار و نظر متخصص انجام شود.

چه کسانی می توانند از درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی استفاده کنند؟

درمان غیرجراحی تنگی کانال نخاعی برای بسیاری از بیماران مناسب است، اما معمولاً برای افرادی که شدت تنگی متوسط تا خفیف دارند و علائمشان کنترل پذیر است، مؤثرتر است. افرادی که می توانند از این روش ها بهره مند شوند عبارتند از:

• افرادی که درد، گزگز یا بی حسی در پاها یا دست ها دارند، اما هنوز عملکرد روزمره شان به طور جدی مختل نشده است.
• کسانی که می خواهند علائم خود را کنترل کنند بدون آنکه به جراحی باز نیاز داشته باشند.
• بیماران مسن یا کسانی که بیماری های زمینه ای مانند مشکلات قلبی، دیابت یا فشار خون دارند و انجام جراحی باز برایشان ریسک بالایی دارد.
• بیمارانی که تمایل دارند روش هایی مانند فیزیوتراپی، تزریق اپیدورال، رادیوفرکوئنسی، ماساژ درمانی یا اصلاح سبک زندگی را امتحان کنند.
• کسانی که ترجیح می دهند ابتدا با روش های غیرجراحی علائم خود را کنترل کنند و تنها در صورت پیشرفت بیماری به جراحی روی بیاورند.

در مجموع، درمان غیرجراحی برای افرادی مناسب است که شدت بیماری متوسط است، عملکرد روزمره تا حد زیادی حفظ شده و تمایل به استفاده از روش های کم تهاجمی دارند.

بهترین درمان های غیر جراحی تنگی کانال نخاعی

مهمترین و رایجترین درمان غیر جراحی تنگی کانال نخاعی، تزریق داخل فضای اطراف نخاعی (اپیدورال) در محل تنگی میباشد. با این تزریق التهاب های اطراف محل تنگی کاهش یافته و خونرسانی به ناحیه آسیب دیده بیشتر شده که این خود موجب افزایش رسیدن اکسیژن و مواد سازنده به نواحی آسیب دیده شده که موجب تسریع روند بازسازی و کاهش تنگی کانال تا حدودی میشود. این روش بسیار مؤثر بوده اما ممکن است نیاز به چندین بار تزریق در فواصل منظم داشته باشد. این تزریق ها به صورت سرپایی و بدون نیاز به بیهوشی و برش جراحی در اتاق عمل استریل با کمک تصویر برداری توسط فوق تخصص درد انجام میشود. مواد تزریقی میتواند شامل مواد استروئیدی، اوزون و داروهای جایگزین دیگری باشند. امروزه کاربرد RCE یا امواج رادیو فرکوئنسی نیز از جمله درمان های جدید است که تا حدودی زیادی میتواند مؤثر باشد.

نحوه تزریق اپیدورال کانال نخاعی

التهاب یکی از مؤلفه های اصلی بسیاری از دردها است که کاهش آن بالطبع تسکین درد را به دنبال خواهد داشت. داروی استروئیدی در تزریق اپیدورال مستقیماً وارد فضای اپیدورال ستون فقرات می شود. در تزریق استروئید اپیدورال معمولاً مایعی حاوی کورتیزون (استروئید) و داروی بی حسی (لیدوکائین یا بوپیواکائین) و یا آب نمک به کار برده می شود. استروئید، یا کورتیزون معمولاً به عنوان عامل ضد التهاب تزریق می شود. تریامسینولون استوناید، دگزامتازون و استات متیل پردنیزولون از جمله استروئیدهای پرکاربرد هستند. لیدوکائین یا زایلوکائین یک داروی بی حسی موضعی با اثرگذاری سریع است که درد را به طور موقت آرام می کند. اثر دیگر داروی بی حسی مورد استفاده، بوپیواکائین که دوام بیشتری دارد. اگرچه این داروهای بی حسی موضعی در اصل برای تسکین درد استفاده می شوند؛ اما به مثابه شوینده نیز عمل می کنند و با رقیق کردن عامل های شیمیایی یا ایمنی شناختی از شدت التهاب می کاهند. آب نمک برای رقیق کردن داروی بی حسی یا رقیق کردن عامل های شیمیایی یا ایمنی شناختی و در نتیجه کاهش التهاب تزریق می شود.

مراقبت بعد از تزریق اپیدورال کانال نخاعی

• پس از ترخیص به منزل، باید در مورد استراحت کردن خود برنامه ای داشته باشید. اگر در ناحیه تزریق درد احساس می کنید، استفاده از کیسه یخ در این ناحیه می تواند مفید باشد.
• اگر در حین عمل، تزریق وریدی آرام بخش داشته اید، نباید حداقل تا هشت ساعت بعد از عمل با ماشین رانندگی کنید.

درمان تنگی کانال نخاعی با جراحی

لامینوتومی و فورامینوتومی

از طریق این عمل جراحی دهانه کانال نخاعی بزرگ تر می شود تا جا برای رشته های عصبی افزایش یابد. این روش جراحی هم به صورت جراحی باز ممکن است هم می توان با رد کردن یک لوله از کنار ستون فقرات نیز آن را انجام داد. در این حالت جراح برای دیدن مهره ها از تصاویر اشعه ایکس زنده استفاده می کند و بخش مورد نظر نیز به وسیله همین لوله خارج می شود تا دهانه بزرگ تر شود.

لامینکتومی

در این روش لامینا برداشته می شود. با برداشتن این قسمت، فضای کانال نخاعی بیش تر شده و فشار نیز از روی نخاع برداشته می شود. این روش به تجهیزات سخت افزاری مخصوص نیاز دارد.

دیسککتومی

گاهی آنقدر اندازه دیسک زیاد است که جراح تصمیم به حذف آن قسمت می گیرد تا فضای کانال نخاعی باز شود و رشته های عصبی آزادانه تر از درون آن عبور کنند. به کمک ابزار جراحی کوچک و خاصی می توان این جراحی را با برش های کوچک تر و آسیب کمتر به بافت سالم انجام داد که به این روش میکرودیسککتومی می گویند.

فیوژن ستون فقرات

در صورتی که علت این تنگی کانال نخاع جابجایی مهره ها باشد می توان از این روش استفاده کرد. در این جراحی پزشک، مهره ها را در جای صحیح خود قرار می دهد آنها را به کمک میله و پیچ ثابت می کند تا دیگر حرکت نکنند.

جراحی تثبیت برای مشکل تنگی مجرای نخاعی

برخی از بیماران بعد از عمل جراحی تنگی کانال نخاعی نیازمند یک جراحی تثبیت هستند تا مهره هایی که از جای خود حرکت کرده اند را در جایشان تثبیت کنند.

درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی در کلینیک درد دکتر نقره کار

در کلینیک درد دکتر نقره کار، درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی با رویکردی تخصصی و کم تهاجمی انجام می شود. دکتر نقره کار، فوق تخصص درد، با بهره گیری از تکنیک های پیشرفته مانند تزریق اپیدورال و رادیوفرکوئنسی (RFE) به کاهش درد، بهبود عملکرد حرکتی و افزایش کیفیت زندگی بیماران کمک می کند. در این مرکز، درمان ها به صورت سرپایی و بدون نیاز به بیهوشی یا برش جراحی انجام می شوند و با استفاده از تجهیزات تصویربرداری دقیق، داروها یا تکنیک های مداخله ای دقیقاً در محل مورد نیاز اعمال می گردند. این رویکرد باعث می شود بیماران به سرعت پس از درمان به فعالیت های روزمره بازگردند و از عوارض ناشی از جراحی باز پیشگیری شود.

کلینیک درد دکتر نقره کار به عنوان مرجعی تخصصی برای درمان غیرجراحی تنگی کانال نخاعی شناخته می شود و مناسب افرادی است که به دنبال کاهش درد، کنترل علائم و پیشگیری از پیشرفت بیماری هستند. برای اطلاعات بیشتر با کلینیک با شماره های 77 6700 88 - 88 6700 88 تماس بگیرید.

سوالات متداول درباره درمان تنگی کانال نخاعی

برای تنگی کانال نخاعی چه کنیم؟

ابتدا با متخصص درد مشورت کنید و روش های غیرجراحی مانند فیزیوتراپی، ورزش و اصلاح سبک زندگی را امتحان کنید.

آیا تنگی کانال نخاعی بدون جراحی درمان می شود؟

بله، روش های غیرجراحی می توانند علائم را کنترل کرده و درد را کاهش دهند، اما تغییر ساختاری کامل ستون فقرات معمولاً نیازمند جراحی است.

چگونه تنگی کانال نخاعی را درمان کنیم؟

با ورزش، فیزیوتراپی، تزریق اپیدورال یا رادیوفرکوئنسی و استفاده از کمربند طبی می توان درد و محدودیت حرکتی را کاهش داد. اگر این روش ها نتیجه ندادند باید از جراحی استفاده کنید.

درمان قطعی تنگی کانال نخاعی وجود دارد؟

در موارد شدید، جراحی ممکن است تنها راه درمان قطعی باشد؛ روش های غیرجراحی برای کنترل علائم مناسب هستند.

چند جلسه درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی نیاز است؟

تعداد جلسات بستگی به شدت بیماری و روش درمانی دارد؛ معمولاً چند هفته تا چند ماه طول می کشد.

آیا بعد از درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی می توان به فعالیت روزمره برگشت؟

بله، بیشتر روش های غیرجراحی سرپایی هستند و بیمار بلافاصله می تواند فعالیت های روزمره را ادامه دهد.

چه کسانی نمی توانند از درمان غیرجراحی تنگی کانال نخاعی استفاده کنند؟

افرادی با تنگی شدید و اختلال عملکرد پیشرفته یا علائم حاد عصبی ممکن است نیازمند جراحی باشند.

نسخه اصلی مطلب درمان تنگی کانال نخاعی بدون جراحی در تهران - دکتر نقره کار را در سایت دکتر علی نقره کار بخوانید.

---